"Childhood"

The children of this century are trapped in the glow of screens, their fingers gliding over cold glass, like ghosts. Their dreams are confined to the borders of pixels, yet in another world, there exists a girl: She is a being lost in the depth of a touch, in the silence of a gaze. In the corners of Thailand, leaning against an ancient brick wall, holding a piece of paper, she is a child who still breathes life. With her braids adorned with blue ribbons, a carrier of innocence, everything about her—texture, color, all—echoes a time long past. She is not just a child; she is a soul unlocking the doors to entire universes.

Childhood is now a memory trapped in the narrow corners of cities, a fleeting glimmer. Yet, she has not yet lost it. When she touches her paper, it is not just an object, but an invitation to embark on a journey. Crinkled and folded, it holds not just a shape, but the secret of an entire universe. As children in cities play their games in digital spaces, she listens to the rhythm between her hands and the earth, weaving her imagination into the very fibers of the paper. Her games exist beyond the borders of algorithms, in the flow of nature, where freedom lives.

When she hands you her paper, she is not just offering a drawing. She is offering a piece of herself, perhaps even her entire being. What do you see? Maybe a tree, because she knows the peace it offers beneath its shade. Perhaps a bird, because she needs no wings to soar. Or perhaps a burst of colors, because she resists the grayness of the world and still believes in the vibrancy of life. Each drawing is a mark of freedom.

Sitting in front of the brick wall, she becomes a metaphor—existing beyond the harsh lines of the system, the cramped structures of buildings. Her spirit is free. Her feet almost never touch the ground because she has yet to be confined by the molds of this world. She is a child of wind-sculpted mountains, not of concrete cities.

And we? We have forgotten the world inside that folded paper. Lost in the monotony of traffic lights, office hours, and bills, we have abandoned our dreams and colors. We dress children in "miniature adult" clothes, shaping them into accessories, turning them into mannequins instead of letting them simply be children. We do not allow them to find their identities. We mold them to fit the standards of “fashion.”

But she? She wears no forced identity. She is still a child, still able to draw her own world. And perhaps, she knows a truth that has escaped us:

“The world is not vast because of the borders adults draw; it grows because of the colors in my imagination.”

Bu yüzyılın çocukları, ekranların parıltısına hapsolmuş, parmakları soğuk camlarda gezinen birer hayalet gibi. Piksellerin ardında şekillenen hayallerinin sınırlarında sıkışmışken, bir başka dünyada var olan bir kız var: O, bir dokunuşun derinliğinde, bir bakışın sessizliğinde kaybolmuş bir varlık. Tayland’ın kuytularında, tuğla duvarın eski yüzüne yaslanmış, bir parça kağıtla hayat bulan bir çocuk. Zamanın gürültüsüne sırtını dönüp, aslında ne olduğunu unutmuş bir dünya var ama o, hâlâ burada. Mavi kurdelelerle sarılmış örgüleri, bir masumiyetin taşıyıcısı, dokusu, rengi, her şeyiyle eski zamanlardan bir yankıdır. O, sadece bir çocuk değil, bir evrenin kapılarını aralayan bir ruh.

Çocukluk, artık şehirlerin dar köşelerinde hapsedilen bir anı, bir hayal, bir anlık ışıltı. Fakat o, bu dünyayı henüz kaybetmemiş biri. Kağıdına dokunduğunda, o, yalnızca bir nesne değil, bir yolculuk başlatır. Katlanmış, buruşmuş, ama her bir kıvrımında bir evrenin sırrını barındıran bu kağıt, bir yansıma değil, gerçek bir dünya. O, doğanın dilini, toprakla elleri arasındaki ritmi dinlerken, ekranlar sadece uzak bir hatıra gibi. Şehirlerdeki çocuklar oyunlarını dijital alanlarda yaşarken, o; hayal gücünü kağıdın her bir zerresine işler. Onun oyunları; algoritmaların çizdiği sınırların ötesinde, doğanın özgür akışında var olur.

Kağıdını sana verirken, o sadece bir çizim sunmaz; sana içinden geçen tüm evreni, belki de tüm varlığını teslim eder. Ne görüyorsun? Belki bir ağaç, çünkü o, gölgesinde derin bir huzur bulur. Belki bir kuş, çünkü o, kendi hayal kanatlarıyla gökyüzüne dokunur. Belki bir renk patlaması, çünkü o, griye karşı rengin direncini taşır. Her bir çizim, bir özgürlük mührüdür. Tuğla duvarın önünde, o, bir metafordur—sistemin dayattığı sert sınırların, binaların dar yapılarının ötesine geçebilmek için var olan bir özgürlük. Ayakları yerle neredeyse hiç temas etmez; çünkü o, henüz bu dünyanın sınırlarına hapsolmamış. Bir rüzgar gibi, bir dağ gibi, o, betonun ötesindeki doğanın çocuğudur.

Ve biz? Biz, o kağıdın içindeki evreni kaybetmiş, renkleri ve hayalleri kaybetmişiz. Trafik ışıklarında, iş saatlerinde, faturaların hapis olduğu bir dünyada sıkışıp kalmışız. Çocukları giysi markalarının dayattığı “mini yetişkin” kimlikleriyle biçimlendiriyor, onları birer aksesuar gibi giydiriyoruz. Çocukları unutuyor, onlara hayal kurma hakkı tanımıyoruz. Ama o? O, hala bir çocuktur. Hâlâ dünyasını çizebilen, hayalinin sınırlarında özgürce dolaşabilen bir çocuktur. Ve belki de, biz yetişkinlerin unuttuğu bir gerçeği biliyor:

“Dünya, yetişkinlerin çizdiği sınırlarla genişlemez; hayal gücümdeki renklerle büyür.”