Fluid Flow: Human Costume Being Boring

The figure carries the illusion of worldly grandeur, wearing it like a weight, yet within, a transformation is unfolding. In its left hand, it clutches money, and on its arm, a bag hangs heavily—symbols of ego, materialism, and earthly attachments. The high heels further emphasize society’s grip, the constructed identity, and the dependency on status.

But…

Something is awakening inside.

The figure begins to realize the dullness, the limitations, and the impermanence of this identity. Its body, painted in shades of red and black, represents desire, passion, and worldly attachments—a manifestation of material existence, the craving for power, possessions, and recognition. But within this physical form, a pure energy yearns for release.

And then…

Seven beams of light emerge from within.

These lights symbolize the activation of the chakras, the transcendence of energy over matter, and the escape of consciousness from the prison of the physical body. Each beam unlocks a different level of existence, carrying the figure from the earthly realm into an ethereal dimension.

The high heels remain, a reminder of past identity—but the figure no longer walks in them. Now, it floats, unbound, free.

The human costume is being removed.
False identities, ego, and the illusion of ownership dissolve.
And the figure merges with its true essence—pure light.

This piece speaks to the illusions that bind us, the idea that the human body is merely a costume, and the realization that true freedom lies in reconnecting with our essence. As the figure transcends its earthly existence, it becomes waves of light, merging with the universe.

"This piece began as a quick sketch, later manipulated digitally, blending traditional and digital techniques in an experimental fusion."

Figür, dünyevi ihtişamın illüzyonunu taşır, onu bir ağırlık gibi giyer, ancak içinde bir dönüşüm meydana gelmektedir. Sol elinde para tutar, kolunda ise ağır bir çanta asılıdır—bunlar ego, materyalizm ve dünyevi bağların sembolleridir. Yüksek topuklu ayakkabılar ise toplumun baskısını, inşa edilmiş kimliği ve statüye olan bağımlılığı vurgular.
Ama…
İçinde bir şey uyanmaktadır.
Figür, bu kimliğin donukluğunu, sınırlamalarını ve geçiciliğini fark etmeye başlar. Vücudu, kırmızı ve siyah tonlarında boyanmış olup, arzu, tutku ve dünyevi bağları temsil eder—materyal varoluşun, güç, sahiplik ve tanınma arzusunun bir tezahürüdür. Ancak bu fiziksel formun içinde saf bir enerji, özgürlüğe doğru bir arzu taşır.
Ve sonra…
İçinden yedi ışık huzmesi çıkar.
Bu ışıklar, çakraların aktive edilmesini, enerjinin maddeyi aşmasını ve bilincin fiziksel bedenin hapishanesinden kaçışını simgeler. Her bir ışık huzmesi, varoluşun farklı bir seviyesini açar ve figürü dünyevi alemin ötesine, eterik bir boyuta taşır.
Yüksek topuklar kalır, geçmiş kimliğin bir hatırlatıcısı olarak—ama figür artık onlarla yürümemektedir. Şimdi, bağsız ve özgür bir şekilde, süzüle süzüle ilerler.
İnsan kostümü çıkarılmaktadır.
Yanlış kimlikler, ego ve sahiplik illüzyonu çözülür.
Ve figür, gerçek özüne—saf ışığa—bütünleşir.
Bu eser, bizi bağlayan illüzyonlara, insan bedeninin yalnızca bir kostüm olduğuna dair düşünceye ve gerçek özgürlüğün, özümüze yeniden bağlanmakta yattığına dair bir anlatıdır. Figür, dünyevi varoluşunu aştıkça, ışık dalgalarına dönüşür ve evrenle birleşir.