S U O D E's Symbol: Barringtonia and Inner Evolution

When I encountered it, it was dancing, swaying from its clusters.
Its pink streaks, as if casting light, found shape in the tropical breeze,
The buds, on the verge of bursting, were growing larger with each passing moment.
Its leaves gently embraced the streaks with cautious tenderness.
The color bent by the light, had sworn to not let me look away,
Like a secret hanging in the night, it displayed itself.
It conveyed its belonging to nature in such a way,
That for a moment, I felt as though I shouldn’t be there.
I immortalized that moment in the deception of the darkness and withdrew.
When the sunlight touched my skin, Barringtonia came to mind again.
I wished to witness it once more, alongside the sunlight.
But that magnificent existence had faded, along with the whiteness.
I spoke of it to the locals, and all I felt was this:
With a smile, they said, "Anicca."

The Barringtonia Racemosa flower has become the symbol of S U O D E because its depths and mystery align so closely with my inner journey. Each of its speckled branches reminds me of the chaos within me and the subtle vibrations of my subconscious. The flower’s delicate yet strong structure symbolizes the transient yet ever-changing nature of life, and the value of every moment. Barringtonia is like a painting that tells both the power of nature and the evolution of my spiritual journey. Meeting it helped me discover the rhythms of the universe’s transformations and the cycles of everything that disappears and is reborn. Barringtonia, like an entity that constantly renews itself and touches eternity, symbolizes the evolutionary process behind every word and every drawing. This is why, in every word and thought, I wanted to carry the trace of this flower.

Ona rastladığımda, salkımlarından salınarak dans ediyordu.
Pembe kırçılları, ışık saçarcasına tropik meltemde şekil buluyordu,
Patlamaya yüz tutmuş tomurcukları, an an daha da irileşiyordu.
Yaprakları, nazik bir ihtiyatla kırçıllarını kucaklıyordu.
Işığın bükülüp ona verdiği renk, gözlerimi ondan aldırmamaya yemin etmişti,
Geceye asılmış bir sır misali, kendini sergiliyordu.
Doğaya aidiyetini öylesine bir biçimde imgeliyordu ki,
Bir an, orada olmamalıymışım gibi hissettim.
Bu anı karanlığın safsatasıyla ölümsüzleştirip, oradan çekildim.
Gün ışıkları tenime vurduğunda, aklıma yeniden Barringtonia geldi.
Ona, gün ışığının eşliğinde yeniden tanıklık etmek istedim.
Fakat o ihtişamlı varoluş, beyazlıkla beraber çekilmişti.
Yerlilere bahsini geçirdim, yalnızca şunu duyumsadım:
Gülümseyerek, bir ifadeyle, "Anicca."

Barringtonia Racemosa çiçeği, S U O D E'nin simgesi haline geldi çünkü onun derinlikleri ve gizemi, içsel yolculuğumla bir o kadar örtüşüyor. Her kırçıllı dalı, bana içimdeki karmaşayı ve bilinçaltımın ince titreşimlerini hatırlatıyor. Çiçeğin zarif ama güçlü yapısı, yaşamın geçici ama sürekli değişen doğasını, her anın değerini sembolize ediyor. Barringtonia, bir yandan doğanın gücünü, diğer yandan ruhsal yolculuğumun evrimini anlatan bir resim gibi. Onunla tanışmak, evrenin değişimlerini ve kaybolan, yeniden var olan her şeyin ritmini keşfetmeme yardımcı oldu. Barringtonia, kendini sürekli yenileyen ve sonsuzluğa dokunan bir varlık gibi, her yazının ve her çizimin arkasındaki evrimsel süreci simgeliyor. Bu yüzden, her kelime ve düşüncede bu çiçeğin izini taşımak istedim.