The Awareness of the Hidden River

I stayed here for ten days. But in truth, time disappeared, hours scattered, and past and future lost their meaning. The sharp boundaries of the modern world melted away in this tropical forest. I needed neither the light of a screen nor the confines of a calendar. The towers I had built in my mind collapsed one by one, leaving only breath behind.

There was a river here. Invisible, yet always present. Hidden beneath the green, constantly flowing. At first, I searched for it, scanning with my eyes, but then I realized—seeing it wasn’t the key, it had to be felt. My mind was the same. A constant flow, ever shifting, hiding, eluding, yet always there. I listened to the teachings of Buddha. Silence wasn’t just the cessation of the outer world; it was the stilling of the storm within. My inner voice first roared, then whispered, and finally, became just breath.

Every day, I listened to the steps of someone descending the wooden stairs. So light, so gentle, as if they had learned to walk without leaving a trace on the world. The people here… Their eyes were clear, their visions unclouded. They were not trapped between the concrete walls of city life, nor caught in the gears of capitalism. They didn’t follow time; they flowed with it. A smile, a meal, a greeting… Everything as it should be—simple, yet full of life. In that moment, I realized: We, modern humans, are merely living, but they are truly existing.
And I learned to exist.

In the mornings, I didn’t wake to daylight, but to the warmth it left on my skin. Instead of hearing the birds, I felt them—a vibration in the air, echoes falling beneath the trees' shade. When my mind wasn’t occupied by the shadows of the past or the ghosts of the future, the world began whispering its own truth.

A page of a book opened before me. But now, it wasn’t the words that mattered—it was the space between the lines. The spaces. Just like how nature speaks through silence. Just like how the world becomes clearer when I close my eyes.

Here, within the tropics, outside of time, there was something humanity had forgotten: the pure existence of the present moment. To remember this, I didn’t need a screen, a map, or a name. I only needed to flow like water, glide like shadow, and exist like breath.

And now I know: True silence begins not when the noise of the outer world fades, but when you reconnect with your inner peace.

Burada on gün kaldım. Ama gerçekte, zaman kayboldu, saatler dağılmıştı ve geçmişle gelecek anlamını yitirdi. Modern dünyanın keskin sınırları, bu tropikal ormanda eridi. Ne bir ekranın ışığına ne de bir takvimin sınırlarına ihtiyacım vardı. Zihnimde inşa ettiğim kuleler birer birer çöktü, geriye sadece nefes kaldı.

Burada bir nehir vardı. Görünmeyen ama her zaman var olan. Yeşilin altına gizlenmiş, sürekli akan. İlk başta onu aradım, gözlerimle taradım, ama sonra fark ettim—onu görmek anahtar değildi, hissedilmeliydi. Zihnim de aynıydı. Sürekli akan, sürekli değişen, gizlenen, kaçan ama her zaman orada olan. Sessizlik, sadece dış dünyadaki gürültünün sona ermesi değildi; içindeki fırtınanın durulmasıydı. İç sesim önce kükredi, sonra fısıldadı ve sonunda sadece nefes oldu.

Her gün, birinin ahşap merdivenlerden inen adımlarını dinledim. O kadar hafif, o kadar nazik, sanki dünyada iz bırakmadan yürümeyi öğrenmişlerdi. Buradaki insanlar… Gözleri berraktı, görüşleri bulanmamıştı. Şehir hayatının beton duvarlarına hapsolmamış, kapitalizmin dişlilerine yakalanmamışlardı. Zamanı takip etmiyorlardı; onunla akıyorlardı. Bir gülümseme, bir yemek, bir selam… Her şey olduğu gibi—basit ama hayat dolu. O anda fark ettim: Biz, modern insanlar, sadece yaşıyoruz, ama onlar gerçekten var oluyorlar.

Ve var olmayı öğrendim.

Sabahları, güneş ışığına uyanmazdım, cildimde bıraktığı sıcaklığa uyanırdım. Kuşları duymak yerine, onları hissederdim—havada bir titreşim, ağaçların gölgesinin altına düşen yankılar... Zihnim geçmişin gölgeleriyle ya da geleceğin hayaletleriyle meşgul olmadığında, dünya kendi gerçeğini fısıldamaya başlar.

Bir kitap sayfası önümde açıldı. Ama şimdi, kelimeler önemli değildi—satırlar arasındaki boşluk önemliydi. Boşluklar. Tıpkı doğanın sessizlikle konuşması gibi. Tıpkı gözlerimi kapattığımda dünyanın daha net hale gelmesi gibi.

İşte tropiklerde, zamandan bağımsız bir yerde, insanlığın unuttuğu bir şey vardı: mevcut anın saf varlığı. Bunu hatırlamak için bir ekrana, bir haritaya ya da bir isme ihtiyacım yoktu. Sadece su gibi akmak, gölge gibi süzülmek ve nefes gibi var olmak gerekiyordu.

Ve şimdi biliyorum: Gerçek sessizlik, dış dünyadaki gürültü azaldığında başlamaz, iç huzurunla yeniden bağ kurduğunda başlar.