Whispers of the Universe in Plai Phraya

The sky seemed to have come a little closer that night.
As if I could stretch my hand and be covered in stardust...
Silence whispered the deepest melody of the universe.

A comet glided gently,
I watched without even blinking.
In that moment, I realized there was no such thing as time.
Eternity was hidden within the instant.

The waters mirrored a thousand fractured lights,
while my thoughts dissolved into the boundless expanse.
In this cosmic dance, all was one,
every beat a part of the grand rhythm.
And there I stood, immersed in it,
listening to the breath of the universe itself.

O gece gökyüzü biraz daha yakına gelmiş gibiydi.
Sanki elimi uzatsam yıldız tozuna bulanıp örtülecektim...
Sessizlik, evrenin en derin melodisini fısıldadı.
Bir kuyruklu yıldız nazikçe süzüldü,
Gözümü bile kırpmadan izledim.
O anda, zamanın diye bir şey olmadığını fark ettim.
Ebediyet, anın içinde saklanmıştı.
Sular, binlerce kırık ışığı yansıttı,
ve düşüncelerim sonsuz genişlikte eridi.
Bu kozmik dansta, her şey birbiriyle bütünleşmişti,
her bir titreşim büyük ritmin bir parçasıydı.
Ve ben de oradaydım, içinde kaybolmuş,
evrenin kendisinin nefesini dinleyerek.